عتيق ( 1324 ) عبد الحسين عتيق فرزند محمد جعفر در سال 1324 خورشيدى در شهر بهبهان پا به عرصهء حيات گذاشت دانش‌هاى ابتدائى و دورهء متوسطه را در زادگاهش به پايان رسانيد ازآن‌پس دورهء فوق ديپلم علوم انسانى را در دانشسراى راهنمائى آبادان به پاى برد ، خود مىگويد : « چون جانباز بودم مدرك من معادل ليسانس شناخته شد . » عتيق در سال 1349 به استخدام آموزش و پرورش درآمد و به عنوان دبير مدارس شهر خود به تدريس اشتغال ورزيد و از اين رهگذر معيشت مىكند . عبد الحسين عتيق كه تخلّص شاعرى خود را از نام خانوادگى برگرفته است از دوره تحصيل ابتدائى به سرودن شعر پرداخت . خود مىگويد : « در آغاز رؤياهاى شيرين كودكانه خود را به تصوير مىكشيدم و در سالهاى اول و دوم و سوم دبيرستان غزل‌هائى با عنوان « آرزوى بربادرفته » و « بگذار تا بنالم » و « شكسته‌ناى » و « شعر تر انديشه » از من در مجله‌ها به چاپ رسيد و به عقيدهء من شعر زائيده تخيّل است و هر بيانى كه زائيده تخيّل و احساس باشد شعر است ، شعر كلامى است در زبان مىرقصد و انسان را به وجد مىآورد و بالاخره شعر چاشنى سخن است . »